در حال بار گذاری
امروز: سه شنبه ۱ تير ۱۴۰۰

فرهنگی > کنسرت هايي به قيمت گزاف کرونا!

گروه فرهنگي: واقعيت اين است که شيوع ويروس کرونا بسياري از فعاليت‌هاي موسيقايي که منبع درآمدي براي فعالان اين حوزه بود را تعطيل کرده و هنرمندان را به شدت در تگنا قرار داده است.

    گروه فرهنگي: واقعيت اين است که شيوع ويروس کرونا بسياري از فعاليت‌هاي موسيقايي که منبع درآمدي براي فعالان اين حوزه بود را تعطيل کرده و هنرمندان را به شدت در تگنا قرار داده است.
     اما اين هم واقعيتي ديگر است که ذات مبارزه با اين ويروس، با گردهمايي هايي چون برگزاري کنسرت‌ حضوري چندان جور درنمي آيد. حال چه بايد کرد؟ آيا بايد صورت مساله را پاک کرد و جريان موسيقي را مانند هفته هاي اخير در رکود نگه داشت يا پا کوبيد و با قرار دادن موسيقي در رده مشاغل گروه دو، گوشه چشمي به از سرگيري برگزاري کنسرت‌ها داشت و چند آياي ديگر. قريب به دو سال از شيوع ويروس کرونا در جهان مي‌گذرد؛ ويروسي که ابتدا تصور مي‌شد ظرف چند ماه فيصله يابد، ولي اينطور نشد که نشد و اين ويروس مهلک همچنان دست بر خرخره ما نهاده و گويا فعلا قصد ترک کره زمين را ندارد.
    از آغاز شيوع کرونا، وحشتي بر جان مردم افتاد؛ وحشتي که ناشي از مواجهه با بحراني غيرمنتظره و دشوار بود. در نهايت نيز اينگونه شد که خيلي‌ها از کار و زندگي افتادند و هر آنچه را که داشتند از دست دادند.
    يکي از مشاغل و گروه‌هايي که در اين دوران آسيب بسياري را متحمل شد، اهالي موسيقي بودند؛ هنرمنداني که اغلبشان ـ بجز ستاره هاي پاپ ـ پيش از اين نيز از وضعيت مالي چندان مساعدي برخوردار نبودند و تنها راه باقي ماندن در اين مسير را برگزاري کلاس هاي آموزش موسيقي يا برگزاري کنسرت ها و شرکت در مراسم هايي مي ديدند که هر از گاهي برگزار مي شد و حالا با آمدن کرونا اين امکان هم از آنها گرفته شده است. چند روز گذشته سيدمجتبي حسيني ـ معاون امور هنري ـ در نامه‌اي، از ستاد مبارزه با کرونا درخواست کرد که موسيقي را جزو مشاغل گروه دو قرار دهند تا بدين صورت شايد امکان فعاليت دوباره هنرمندان با رعايت پروتکل ها فراهم شود.البته اين نخستين نامه‌اي نيست که حسيني بدين منظور براي ستاد ملي مبارزه با کرونا فرستاده است. در اسفند ماه سال 99 نيز معاون هنري خواستار قرار دادن موسيقي در مشاغل گروه دو شده بود که با بالا رفتن ميزان مبتلايان، عملا اجرايي کردن اين درخواست غيرممکن به نظر مي رسيد.
    اما ارسال نامه دوم در شرايطي که کشور همچنان به شدت با ويروس کرونا دست و پنجه نرم مي کند، پرسش برانگيز است. اينکه بر فرض دريافت پاسخ مثبت براي اين درخواست، آيا عملي کردن آن در شرايطي که کرونا همچنان روزانه بيش از 300 کشته در کشور بر جاي مي گذارد و بسياري از هنرمندان ما خصوصا در حوزه موسيقي نواحي در سنين بالا به سر مي برند، تصميمي منطقي به نظر مي رسد؟ يا اينکه مسئولان فرهنگي تنها به قصد رفع تکليف و از سر باز کردن مسووليت ها در راستاي حمايت از هنرمندان، چنين درخواست هايي را رسانه اي مي کنند؟
     از طرفي در شرايطي که قرار دادن سالن هاي سينما و تئاتر در مشاغل گروه دو، عايدي جز رکود و بلاتکليفي را در اين حوزه ها به همراه نداشته است، آيا با قرار دادن موسيقي در گروه مشاغل دو، مي توان گره اي از مشکلات فعلي هنرمندان موسيقي باز کرد؟
    به نظر مي‌رسد برپايي دوباره کنسرت‌ها، براي برخي از فعالان حوزه موسيقي که اتفاقا قبلا هم به طبقه کم درآمد تعلق نداشتند، مي‌تواند مثمر الثمر باشد؛ ولي آيا اين از سرگيري، به نفع همه هنرمندان موسيقي خواهد بود؟ هنرمنداني که برخي از آنها پيش از اين شرايط نيز کنسرت‌ها را جزو منبع درآمد خود به شمار نمي‌آوردند.
    و در نهايت آيا برپايي دوباره کنسرت‌ها در شرايطي که مدام از مردم خواسته مي‌شود که از رفت‌وآمدهاي غيرضروري جهت جلوگيري از انتقال کرونا بکاهند، امري ضد و نقيض نيست؟خبرنگار ما براي دريافت پاسخ هاي احتمالي به اين پرسش ها،  گفت وگويي با مسعود برزي ـ مدير بخش موسيقي تيوال ـ داشته است که او هم تاکيد مي کند به عنوان يک برگزارکننده کنسرت، موافق از سرگيري کنسرت‌ها در اين شرايط خطرناک نيست و مردم هم رمق و حس و حال سابق را ندارند که بخواهند در اين شرايط، ريسک ابتلاء به کرونا را تنها براي شرکت در يک کنسرت به جان بخرند.
    او مي گويد: اين جريان داراي دو وجه است؛ عرضه کنندگان موسيقي و مخاطبان. هر چند شرايط اقتصادي در طول فراگيري بيش از يک سال پاندمي براي اهالي موسيقي بسيار نامساعد است اما بحث سلامت مخاطبان براي عرضه‌کنندگان موسيقي بر هر چيزي ارجحيت دارد. اما از اين موضوع نبايد غافل شد که در لايه عرضه‌کنندگان شبکه‌اي از کسب‌وکارها و عوامل انساني از اين بحران صدمه ديده‌اند و اين موضوع فقط به هنرمندان محدود نيست.
    با آغاز شيوع کرونا، تصور بر اين بود که فراگيري کرونا نهايتا پس از يک سال مهار شود، اما اکنون مي‌بينيم که شرايط وخيم‌تر شده و متاسفانه دورنماي مشخصي براي از سرگيري کنسرت‌ها وجود ندارد و به نظر مي‌رسد تنها راه ممکن واکسيناسيون حداکثري است که معلوم نيست چقدر طول بکشد و در اين شرايط نقش دولت در جهت يافتن راهکارهايي براي برون‌رفت از اين شرايط و يا کمتر کردن فشار اقتصادي و رواني از روي اهالي موسيقي بيش از پيش پررنگ مي‌شود.
    برزي ادامه مي دهد: به طور کلي به عنوان يک برگزارکننده کنسرت موافق از سرگيري کنسرت‌ها در اين شرايط خطرناک نيستم و طبيعتا مخاطبان نيز رمق و حس و حال سابق را ندارند که بخواهند در اين شرايط ريسک ابتلا به کرونا را تنها براي شرکت در يک کنسرت به جان بخرند و تا زماني که وضعيت پايداري در جامعه به وجود نيايد، نمي‌توان اجراهاي صحنه‌اي موسيقي را از سر گرفت. او با بيان اينکه در اين شرايط بهترين جايگزين براي کنسرت‌ها، اجراهاي آنلاين است، مي گويد: براي برگزاري کنسرت‌هاي آنلاين تلاش‌هاي ارزشمندي صورت گرفته است و چند دوره کنسرت آنلاين در مسير و شکلي درست برگزار شده است ولي حوزه موسيقي به تلاش‌ها و توجهي بسيار بيشتر از آنچه انجام شده، نياز دارد؛ چون يک سال و سه ماه است که هنرمندان اين حوزه فعاليت و درآمد خاصي ندارند.
    مدير بخش موسيقي تيوال ادامه مي دهد: برگزاري کنسرت‌هاي آنلاين بايد داراي يک برنامه منظم، فراگير و ادامه‌دار باشد که علاوه بر مباحث اقتصادي، به لحاظ رواني و کيفي نيز به هنرمندان انگيزه دهد تا در برابر فشارهاي حاصل از قرنطينه و اين شرايط بحراني دوام بياورند؛ مثلا براي سال 1400 با همکاري و هم‌فکري مجموعه‌ها و افراد صاحب‌نظر و فعال، از هنرمندان با طيف وسيع‌تري دعوت شود و سلسله برنامه‌هايي را به صورت فصلي،‌ شش‌ماهه و حتي يک ساله تعريف و اجرا کرد.
      به گزارش امانت به نقل از ايسنا،او همچنين با مقايسه وضعيت سينماگران نسبت به اهالي موسيقي در دوران کرونا، بيان مي کند: تماشاي آنلاين کنسرت‌ها همانند تماشاي آنلاين يک فيلم نيست؛ زيرا در تماشاي آنلاين يک کنسرت، تجربه مخاطب از حضور در سالن کنسرت برايش بسيار بااهميت است ولي در کنسرت آنلاين خبري از حال و هوايي که در سالن براي مخاطب ايجاد مي‌شود،‌ وجود ندارد و از اين رو خيلي نمي‌توان روي هزينه کردن مخاطبان در اين مدل از فعاليت حساب کرد. اما در دوران کرونا پلتفرم‌هاي ايراني تماشاي آنلاين فيلم و سريال به دوران بلوغ خود رسيده بودند و اتفاقا کرونا به پرمخاطب‌تر شدن آن‌ها کمک فراواني کرد و اين بخش هم با غنيمت شمردن فرصت و با سرمايه‌گذاري چند 100 ميليارد توماني جان تازه‌اي به توليدات در اين حوزه دادند. در واقع مي‌توان گفت عملا به غير از سالن‌هاي سينما و کسب‌وکارهاي محدودي که با اکران فيلم‌ها در سينما مرتبط هستند، بدنه اصلي سينما نه تنها در اين دوران به لحاظ اقتصادي و حجم فعاليت آسيبي نديده‌اند بلکه پرکارتر هم شده‌اند! درواقع در حوزه سينما توانسته‌اند راه خوبي براي درآمدزايي پيدا کنند ولي در حوزه موسيقي چنين نبوده است.

نظر خود را بنویسید ...

نظر سنجی