در حال بار گذاری
امروز: جمعه ۲۸ تير ۱۳۹۸

فرهنگی > فرهنگ سلفي نگاري توپ در ميدان جامعه

گروه فرهنگي:اگر در گذشته تصاويري از فعاليت بدني خاص يک کودک چهار ساله را مي‌ديديم، برايمان عجيب بود. ولي الآن آنقدر عکس‌هاي مشابه از کارهاي خاص و عجيب مي‌بينيم که حيرت از انسان گرفته شده است. به نظر من وقتي حيرت از انسان گرفته مي‌شود خيلي از انگيزه‌هاي ديگر نيز از او گرفته مي‌شود. ديگر چيزي از صبح تا شب او را به ذوق نمي‌آورد. همانند فردي مي‌شود که امکانات زيادي دارد و مي‌تواند هر کاري که دوست دارد انجام بدهد و به مرور زمان به روزمرگي مي‌رسد.

     گروه فرهنگي:»اگر در گذشته تصاويري از فعاليت بدني خاص يک کودک چهار ساله را مي‌ديديم، برايمان عجيب بود. ولي الآن آنقدر عکس‌هاي مشابه از کارهاي خاص و عجيب مي‌بينيم که حيرت از انسان گرفته شده است. به نظر من وقتي حيرت از انسان گرفته مي‌شود خيلي از انگيزه‌هاي ديگر نيز از او گرفته مي‌شود. ديگر چيزي از صبح تا شب او را به ذوق نمي‌آورد. همانند فردي مي‌شود که امکانات زيادي دارد و مي‌تواند هر کاري که دوست دارد انجام بدهد و به مرور زمان به روزمرگي مي‌رسد.«
    اين جملات بخشي از صحبت‌هاي کوروش اديم، عکاس است که درباره تعداد زياد سلفي و عکس بيان شده است.
    همان‌گونه که در مصاحبه‌هاي پيشين درباره بحث آسيب‌شناسي »سلفي« بيان شد، اين دستاورد دنياي مدرن طرفداران زيادي در سراسر جهان دارد و انسان‌ها در طول زندگي روزمره خود عکس‌هاي متفاوتي را در قالب سلفي از خود به ثبت مي‌رسانند. برخي از عکاسان معتقدند که بعضي از مردم علاقه‌مند هستند تا گزارشي روزانه از زندگي‌شان در فضاي مجازي به اشتراک بگذارند و يا علاقه دارند داشته‌هاي خود را به رخ ديگران بکشند. در همين راستا نظر کوروش اديم عکاس را جويا شديم.
    اين عکاس مي‌گويد که خود او سلفي را عکس‌هاي منانه مي‌نامد. او معتقد است غالب بودن خود عکاس به عنوان سوژه در عکس‌هاي سلفي از جهات مختلف قابل بررسي است.
    اديم با بيان اينکه هر انساني به دليل غرايز و اميالش، دوست دارد ديده شود، ادامه مي‌دهد: گرايش آدم‌ها به ديده شدن هميشه در طول تاريخ بوده، اما در گذشته شرايط و بستر اين امر همانند امروز فراهم نبوده است. ولي اکنون هر کسي با هر پيشينه، اندوخته و در هر سطحي مي‌تواند خود را در کسري از ثانيه حتي به صورت زنده در فضاهاي مجازي به نمايش بگذارد. درواقع با ورود تکنولوژي، فضا براي کساني باز شد که فکر مي‌کنند مي‌توانند بدون هيچ اندوخته قابل اشتراک‌گذاري هر لحظه‌اي از زندگي خود را نشان دهند.
    او تصريح مي‌کند: سواي نکات منفي که مي‌توان به سلفي گرفتن نسبت داد، بايد آن را به عنوان يک قابليت و بخشي از امکانات زندگي مدرن در نظر گرفت. در واقع سلفي گرفتن به عنوان بخشي از امکانات زندگي مدرن همانند زماني است که انسان با چهار پا سفر مي‌کرد ولي اکنون مي‌تواند با کمک ماشين و يا هواپيما به سرعت سفر کند. البته از طرفي سلفي راهي سريع براي عکس گرفتن است. شايد کيفيت عکس گرفتن با دوربين اصلي موبايل يا دوربين حرفه‌اي را نداشته باشد ولي خيلي از افراد اين روش عکاسي را در شرايطي خاص به دليل سرعتي که دارد، ترجيح مي‌دهند.
    اين عکاس درباره دستاورد افراد از نمايش زندگي‌شان در فضاي مجازي بسته به ميزان اهميتشان در جامعه، بيان مي‌کند: افراد داراي درجات مختلفي از اهميت هستند و هرچه که مهم‌تر باشند تأثير بيشتري خواهند داشت. با اين حال برخي افراد با وجود اينکه شايد تنها در حوزه خانواده و دوستانشان داراي اهميت باشند اما از به نمايش گذاشتن زندگي خود به صورت آزادانه لذت مي‌برند و اين کار برايشان خوشايند است؛ اگرچه که ممکن است در نهايت هيچ دستاورد خاصي برايشان حاصل نشود.
    او ادامه مي‌دهد: با اين وجود افرادي معتقدند که انسان حتماً نبايد تأثيرگذاري خاصي داشته باشد تا مهم تلقي شود و به اين طريق بتواند چيزي از خود را به نمايش بگذارد. در کل نمي‌توان گفت که سلفي گرفتن و اشتراک آن در فضاي مجازي کار خوب يا بدي است؛ چراکه گاهي اوقات مي‌تواند خوب باشد ضمن اينکه هر انسان سليقه‌اي دارد. ولي خود من به عنوان يک عکاس و فردي پرسش‌گر سلفي برايم جذاب نيست و به ياد ندارم که آخرين باري که سلفي گرفتم کي بوده است؟ اگر بخواهم با کسي عکس بگيرم ترجيح مي‌دهم دوربين را به فرد ديگري بسپارم و با دقت اين کار را انجام دهم.
    اديم مي‌گويد که سلفي يک زيبايي شناسي دارد و زماني که فرد به لنز موبايل نزديک مي‌شود عکس مي‌تواند حالت متفاوتي از زماني که عکس را فرد ديگري مي‌گيرد، داشته باشد.
    او با بيان اينکه انسان با سلفي گرفتن هر لحظه در حال اضافه کردن عکس به تصاوير توليدي جهان است گرچه که ممکن است خيلي از اين تصاوير سودي نداشته باشند، اظهار مي‌کند: به عنوان نمونه اگر در حال حاضر به صفحه مرورگر اينستاگرام رجوع کنيم عکس‌هاي زيادي از انسان‌هاي مختلف را در سراسر دنيا مي‌بينيم گرچه که معلوم نيست سود و فايده اين عکس‌ها چيست؟ آيا اين همه عکس ديدن ضرر ندارد و باعث خستگي ذهني نمي‌شود؟
    اديم مي‌گويد که سلفي تقارن زيادي با توليد تصوير دارد، زماني که ما عکس‌ها را در حافظه گوشي خود داريم تنها آنها را توليد کرده‌ايم ولي زماني که عکس‌ها را در صفحات مجازي خود قرار مي‌دهيم آنها را منتشر کرده‌ايم.
    او اضافه مي‌کند: سلفي از زماني مطرح شد که افراد توانستند آن را در صفحات مجازي منتشر کنند. اينستاگرام هم امکان انتشار آنها را خيلي بيشتر کرد و توليد سلفي را دامن زد. در حال حاضر در فضايي زندگي مي‌کنيم که شخصي مدام در حال عمومي شدن است. افراد مي‌خواهند ديده شوند حتي اگر در معرض قضاوت ديگران قرار بگيرند و اين قضاوت‌ها درست نباشد و اعتماد به نفس آنها را پايين بياورد.
    اين عکاس با تأکيد بر روي اين امر که تصوير زياد تازگي و حيرت را از انسان گرفته، ادامه مي‌دهد: آيا ديدن اين همه تصوير ملال ناشي از تکرار را به وجود نمي‌آورد؟ اگر انسان عکس زياد ببيند فرق آن با زماني که تعداد کمي عکس ببيند چه مي‌تواند باشد؟ يا فرقش با زماني که نه زياد ببيند نه کم چيست؟ همه اين موارد قابل بررسي است. به نظر من تصوير زياد باعث خستگي مي‌شود و ملال مي‌آورد.
    به گزارش امانت به  نقل از ايسنا،از او درباره جايگاه »سلفي« در هنر سوال مي‌کنيم. پاسخ مي‌دهد: هنر يک بستر گشوده است و براي خلاقيت در آن نمي‌توان محدوده‌اي قائل شد. ممکن است کساني پيدا شوند که بتوانند با سلفي هنر بيافرينند و اثري داراي کيفيت زيبايي شناسانه خلق کنند. امکان اينکه سلفي هم در هنر جا داده شود وجود دارد. اگر سلفي با خلاقيت و انديشه همراه باشد در فضاي عکاسانه يک هنرمند هم ارائه مي‌شود.

نظر خود را بنویسید ...

نظر سنجی