در حال بار گذاری
امروز: جمعه ۲۵ آبان ۱۳۹۷

دین و اندیشه > چرا تاثير رمضان‌ بر ما کم‌تر شده است

سيديحيي يثربي دین و اندیشه--در ماه رمضان بايد با تمرين زهد و پرهيز بر آن کوشيم تا ريشه انحراف و فساد را در درون خود بخشکانيم. از طرفي، رو به قرآن بياوريم و از آموزه‌هاي وحي نکته هاي نو بياموزيم. از طرف ديگر، از فرصت شب هاي قدر بهره گرفته و تحولي نو در سامان زندگيمان ايجاد کنيم و در نهايت از شهيد اين ماه، پيشواي پرهيزکاران، علي(ع) به عنوان الگو و سرمشق خود روش درست‌انديشي و خوش‌رفتاري فرا گيريم.

    در ماه رمضان بايد با تمرين زهد و پرهيز بر آن کوشيم تا ريشه انحراف و فساد را در درون خود بخشکانيم. از طرفي، رو به قرآن بياوريم و از آموزه‌هاي وحي نکته هاي نو بياموزيم. از طرف ديگر، از فرصت شب هاي قدر بهره گرفته و تحولي نو در سامان زندگيمان ايجاد کنيم و در نهايت از شهيد اين ماه، پيشواي پرهيزکاران، علي(ع) به عنوان الگو و سرمشق خود روش درست‌انديشي و خوش‌رفتاري فرا گيريم.
    اما، به تجربه دريافته‌ايم که رمضان‌هاي ما چنان که بايد و شايد در ما اثر نگذاشته‌اند، زيرا، روز به روز ارزش‌ها را کمرنگ مي‌کنيم و جاه‌پرستي و مال دوستي را پررنگ‌تر!
    ننگمان باد که در ماه رمضان که پيشوايمان به خاطر حساسيت به بيت‌المال و مبارزه با غارت اموال مردم و استقرار عدالت اجتماعي جان خود را از دست داد، رسانه‌هاي ما خبر از دست‌درازي هاي برخي مسئولان به بيت‌المال مردم مي‌دهند.
     در جامعه‌اي که به نام علي(ع) و فاطمه(س) استقرار يافته است، خبرهايي از بي‌عدالتي‌ها به گوش مي‌رسد که عده‌اي يک شبه به ثروت کلان مي‌رسند و عده اي مدام جان مي‌کَنَند تا لقمه ناني به دست آورند.
    راستي چرا رمضان هاي ما سازنده نيستند و چرا از علي نمي آموزيم؟
    به نظر من، از ميان ده‌ها عامل فريب و وسوسه از جلوه‌هاي جاه و مال گرفته تا وسوسه‌هاي دنياي رفاه و خوشگذراني، يک عامل بيش از همه در قطع ارتباط رفتاري ما با قرآن و اهل بيت(ع) از همه مؤثرتر است و آن اينکه ما همه چيز را تبديل به مراسم کرده‌ايم!
    ماه رمضان را به عنوان يک آيين و شب‌هاي قدر را به عنوان آييني ديگر و عزاداري مولاي متقيان را به عنوان آيين و مراسمي ديگر برگزار مي‌کنيم، بي آنکه خود را در جريان اصلي کار قرار دهيم.
     يعني، ما رمضاني نمي‌شويم، بلکه با همان حالت قبلي خود مي‌مانيم، ولي آيين و مراسم رمضان را بر پا مي‌داريم.
    چنان که در عاشورا، عملاً عاشورايي نمي‌شويم، يعني به عنوان يک مبارز وارد ميدان مبارزه با ظلم و ستم نمي‌شويم، بلکه براي شهيد اين راه آيين عزاداري برپا مي‌کنيم! لذا، نه عاشورا ما را متحول مي‌سازد و نه رمضان!!
    در واقع، ما محبت علي(ع) را که يکي از نشانه‌هاي بارز مذهب تشيع است، از حالت يک جريان عقلاني اثرگذار در باور و رفتارمان بيرون آورده و به آييني گسترده و  بي¬‌اثر تبديل کرده‌‌ايم!نکته اينجاست که آييني کردن امري، نه تنها تلاش جهت غيرعقلاني نمودن آن، بلکه گامي به سوي زيانبار کردن آن مي‌باشد. اجازه دهيد در ادامه به برخي مضرات آييني کردن مراسم ديني اشاره کنم:
    1- در اجراي يک آيين و مراسم، انسان تحت تأثير جو مجلس عمومي قرار گرفته، حالت تلقين پيدا مي‌‌کند که در رشد و تعالي وي تأثير نمي‌گذارد.
    براي نمونه، اگر دقت کنيد، وقتي که تنها در خانه‌ خود نشسته‌ايد، يا در خيابان راه مي‌رويد، اگر به ياد کربلا يا گناهان خود بيفتيد، اشکي به چشمانتان نيامده، رقت قلب پيدا نکرده و غم و اندوهي احساس نمي‌کنيد.
    اما، وقتي در ميان جمعي مي‌‌نشينيد و يک مداح هزار گونه مسائل احساسي را با آهنگ و لحن مخصوص براي شما مي‌‌خواند و عده‌اي را هم پيرامون خود مي‌بينيد که به گريه و شيون مي‌پردازند، شما نيز با تلاشي که مي‌‌کنيد، سرانجام به گريه‌‌وزاري مي‌پردازيد.
    سپس، وقتي‌ که مراسم به پايان مي‌رسد، از جاي خود بلند شده و به خانه بر مي‌گرديد و به‌ همان زندگي روزمره و دنيوي خود ادامه مي‌دهيد!
    در صورتي ‌که، اگر واقعاً به ‌جاي اجراي آيين و مراسم به پايه‌اي از معرفت دست يابيم که جريان عاشورا را درک کنيم، در تمام زندگي عاشورايي خواهيم بود! آنگاه به جاي گريه در لحظه ‌لحظه‌ زندگي‌ بي‌قرار مبارزه با ستم و نفاق و تزوير خواهيم بود.
    2- يکي ديگر از خطرات آييني کردن اعمال و مسائل ديني آن است که مردم معمولاً تکليف و وظايف علمي و عملي خود را در برابر دين ناديده گرفته و فقط با اجراي اين آيين‌ها و مراسم مي‌پندارند که به تکليف خود عمل کرده‌اند.
     مثلاًً يک شيعه پيرو اهل بيت(ع) مانند کسي که به هيچ دين و مذهبي پايبند نيست  به کسب و کار و روابط غيراخلاقي پرداخته و براي رسيدن به جاه و مال خود را به آب و آتش مي‌زند؛ تا مي‌تواند دروغ مي‌گويد  نيرنگ مي‌بازد و دست به کارهاي نامشروع مي‌زند.
    اما در تاسوعا و عاشوراي حسيني سياه مي‌پوشد، عزاداري مي‌کند و از مال حرام خود اندکي به صورت احسان و پذيرايي از عزاداران خرج مي‌کند.
    او با اين کار مي‌پندارد که شيعه اهل بيت است و به تکاليف خود عمل کرده است، در حالي که در تمام مدت سال، حتي لحظه‌اي مانند علي(ع) و فاطمه(س) رفتار نکرده است.
    3- خطر ديگر آييني کردن اعمال و وظايف ديني آن است که  مردم از نظر انديشه و فرهنگ توسعه نمي‌يابند و عمر خود را بدون تکامل فکري به پايان مي‌‌برند.
     اگرچه در هر يک از مناسبت‌هاي ديني وقت و مال مردم هزينه مي‌شود، معمولاً چيزي به دانايي و آگاهي آنان افزوده نمي‌گردد.
    آنان، عليرغم شرکت همه ساله در اين آيين‌ ها از فلسفه‌ دين نکته جديدي ياد نمي‌گيرند و در حد همان معرفت ساده باقي مي‌‌مانند.
    4- خطر ديگر آييني کردن تکاليف و دستورات دين آن است که عده‌اي منافق که هدفشان از تظاهر به دين جز کسب جاه و مال نيست، با جدي گرفتن اين آيين‌‌ها خود را در صف مؤمنان و شيعيان حقيقي جاي مي‌‌دهند؛ مثلاً کساني‌ که با بهره‌‌گيري از جايگاه سياسي خود يا وابستگانشان، خود را از پايين‌ترين طبقه‌ جامعه به بالاترين طبقه‌ آن رسانده‌‌اند، يا کساني که با ريا و فريب مردم به جاه و مالي رسيده‌اند، در شب‌‌هاي قدر ‌ نيمه‌ شعبان و دهه‌ محرم در خانه‌ اعياني خود يا در مساجد و تکايا، به صورت بسيار جدي به اجراي آيين‌ها و مراسم مي‌پردازند و بدين ‌سان بر نفاق و تجاوز خود پرده مي‌‌پوشند.
    به گزارش امانت به نقل از فارس،بنابراين، براي اينکه از علي بياموزيم، بايد ارزش‌ها را در جريان زندگيمان استوار سازيم و به کارهاي آييني بسنده نکنيم. اميدوارم همه علاقه‌مندان به ارزش‌هاي اسلامي، مخصوصاً مسئولان دلسوز فرهنگي به اين نکته توجه لازم را داشته باشند.

نظر خود را بنویسید ...

نظر سنجی