در حال بار گذاری
امروز: شنبه ۲۴ آذر ۱۳۹۷

دین و اندیشه > عواملي که باعث مستحکم شدن رابطه شيعه و سني مي‌شود

گروه دين و انديشه:به واسطه تلاش‌هاي عالمان و فرهيختگان مذهبي در سال‌هاي اخير، بسياري از کشمکش‎هايي که معمولاً به واسطه دشمنان اسلام و مسلمين بين دو گروه شيعه و سني مطرح مي‌شد، کمتر شده است.

    گروه دين و انديشه:به واسطه تلاش‌هاي عالمان و فرهيختگان مذهبي در سال‌هاي اخير، بسياري از کشمکش‎هايي که معمولاً به واسطه دشمنان اسلام و مسلمين بين دو گروه شيعه و سني مطرح مي‌شد، کمتر شده است.
    تاريخ اسلام نشان داده که به واسطه ايجاد اختلاف هاي بين شيعه و سني، دشمنان انسانيت سودهاي زيادي برده و مي‌برند، نه تنها تلاش خود را در اين زمينه کم نکرده‌اند بلکه به روش‌هاي ديگر نيز تمسک نموده‌اند؛ که وجود اين مساله، نه تنها نبايد تلاش عالمان ديني براي آگاه سازي افراد جامعه را کم کند، بلکه بايد با برنامه ريزي‌هاي دقيق تر و برپايي مجالس و همايش‌هاي متعدد خيل افراد عام را نيز متوجه‌ي اين حربه‌ي دشمن بنمايند.
    براي اين منظور لازم است که عواملي را که باعث مستحکم نمودن اين رابطه مي‌شود را بيان نمود؛ که ما در اينجا در حد توان خود به چند مورد که از آيات و روايات استفاده شده است مي‌پردازيم:
    1- تمسک به اسلام:
    خداوند در سوره‌ي آل عمران به يکي از مهم‌ترين عوامل وحدت اشاره مي‌کند و از مسلمين مي‌خواهد که همگي به حبل الهي که همان دستورات قرآن کريم و ائمه‌ي اطهار است، تمسک نمايند.
    »وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعًا وَلَا تَفَرَّقُوا ...[ال عمران/103] و همگي به ريسمان خدا [قرآن و اهل بيت عليهم‏السلام] چنگ زنيد ، و پراکنده و گروه گروه نشويد.«
    حضرت رسول اکرم صلوات الله عليه نيز پيرامون اين حبل الهي مي‌فرمايند:»إنّي تارک فيکم ما إن تمسّکتم به لن تضلّوا بعدي ، أحدهما أعظم من الآخر ، کتاب اللّه حبل ممدود من السماء إلي الأرض وعترتي أهل بيتي ولن يتفرّقا حتّي يردا عليّ الحوض  فانظروا کيف تخلفوني فيهمامن دو چيز گران‌بها در ميان شما به يادگار مي‌گذارم، اگر به آن چنگ زديد هيچ‌گاه گمراه نخواهيد شد، يکي از اين دو بزرگ‌تر و مهم‌تر از ديگري است، کتاب خدا »قرآن« اين ريسمان الهي که از آسمان تا زمين کشيده شده است، و عترت و خاندان من، اين دو از هم ديگر جدا نخواهند شد تا کنار حوض بر من وارد شوند، پس بينديشيد که چگونه حق مرا در باره اين دو اداء مي کنيد.«
    همان طور که مشاهده مي‌شود، حضرت رسول صلوات الله عليه تمسک به اين دو (کتاب و عترت) را ضامن هدايت و عدم گمراهي افراد معرفي مي‌نمايند.
    2- توجه و عبرت از گذشته‌هاي تاريک:
    » ... وَاذْکُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْکُمْ إِذْ کُنْتُمْ أَعْدَاءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِکُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْوَانًا وَکُنْتُمْ عَلَي? شَفَا حُفْرَةٍ مِنَ النَّارِ فَأَنْقَذَکُمْ مِنْهَا ? کَذَ?لِکَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَکُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّکُمْ تَهْتَدُونَ[آل عمران/103] و نعمت خدا را بر خود ياد کنيد آن گاه که [پيش از بعثت پيامبر و نزول قرآن] با يکديگر دشمن بوديد ، پس ميان دل‏هاي شما پيوند و الفت برقرار کرد  در نتيجه به رحمت و لطف او باهم برادر شديد  و بر لب گودالي از آتش بوديد، شما را از آن نجات داد ؛ خدا اين گونه ، نشانه‏هاي [قدرت ، لطف و رحمت] خود را براي شما روشن مي‏سازد تا هدايت شويد «.
    خداوند متعال در ادامه ي آيه مسلمين را يادآور زماني مي‌کند که هنوز تعاليم ديني بر آن‌ها وارد نشده بود و آنان در گروه‌هاي مختلف با يکديگر دشمني مي‌ورزيدند و خداوند به واسطه‌ي فرستادن پيامبري از جنس خودشان بين آن‌ها الفت و مهرباني را حاکم نمود.
    از اين قسمت آيه مي‌توان دريافت که يکي از عوامل مهم براي ايجاد وحدت بيشتر بين شيعه و سني و ديگر فرق اسلامي، توجه دادن مسلمانان به زماني است که در بين آن‌ها الفت و مهرباني نبوده است و به همين جهت با خود دشمني مي‌ورزيدند و مايه‌ي عدم آرامش خود مي‌گرديدند.
    مسلماً خدايي ناکرده در صورت تکرار چنين وضعي، کساني از اين تفرقه سود خواهند برد، که دشمن اسلام و مسلمانان با هر عقيده و مذهبي هستند و در اين صورت بوده که مي‌توانند به راحتي به فرض غالب شدن يکي از مذاهب بر ديگري بر آن چيره گردند، و به کل نام اسلام و مسلمانان را پاک نمايند.
    3-توجه دادن به مشترکات و اهداف يکسان:
    ما بايد به اين نکته‌ي بسيار مهم توجه داشته باشيم که در بسياري از اعتقادات مانند: توحيد، معاد و نبوت و ... مشترکات بسياري داريم و تنها در موضوع امامت باهم اختلافاتي را داريم. بنابراين با وجود اين همه مشترکات، عاقلانه نيست که به واسطه‌ي چند مورد افتراق به جان يکديگر بيفتيم و  با نابودسازي خود موجبات خوشحالي و نشاط دشمنان اسلام را فراهم نماييم.
    »... تَحْسَبُهُمْ جَمِيعاً وقُلُوبُهُمْ شَتَّي ذلِکَ بَأَنَّهُمْ قَوْمٌ لاَ يَعْقِلُونَ [حشر/14]  آنان را متحد و هم‏دست مي‏پنداري در حالي که دل‏هايشان پراکنده است ؛ زيرا آنان گروهي هستند که تعقّل نمي‎کنند«.عصاره‌ي اين آيه‌ي‌ کريمه اين است که افرادي که داراي مبدأ مشترک و هدف مشترک و دين مشترک‌اند، اگر دل‌هاي ايشان در اثر اغراض و غرايز، پراکنده باشد  خردمند نيستند.
    به گزارش امانت به نقل از خبرآنلاين  حضرت علي عليه‌السلام، نيز اتّحاد و همدلي را مدار خير دانسته و اختلاف و کينه‌ورزي را محور شرّ معرفي نموده‌اند.
    بنابراين بايد توجه داشته باشيم که آنچه موجب تفرقه و اختلاف بين افراد يک جامعه مي‌شود نه تنها از حيث دين نهي شده، بلکه از نظر منطق و عقل نيز نهي شده است و در نتيجه وظيفه‌ي ما مسلمان اين است که آنچه موجبات استحکام اين روابط مي‌شود را رعايت کنيم.

نظر خود را بنویسید ...

نظر سنجی