در حال بار گذاری
امروز: دوشنبه ۲۸ آبان ۱۳۹۷

دین و اندیشه > آموزه هاي دين اسلام در باب سبک زندگي

مختاري نيا گروه دين و انديشه:سبک زندگي به عنوان مجموعه در هم تنيده اي از الگوهاي رفتاري فردي و اجتماعي، برآمده از نظام معنايي متمايزي است که يک فرهنگ در يک جامعه انساني ايجاد مي کند؛ و از آن جايي که هيچ کدام از جوامع بشري را نمي توان عاري از فرهنگ تصور کرد، بنابراين، مي توان گفت تمام اجتماعات انساني، از ابتداي تاريخ تا کنون داراي سبک زندگي خاص خود بوده و از الگوهاي رفتاري متناسب با شاخص هاي فرهنگي خود برخوردار بوده اند.

    گروه دين و انديشه:سبک زندگي به عنوان مجموعه در هم تنيده اي از الگوهاي رفتاري فردي و اجتماعي، برآمده از نظام معنايي متمايزي است که يک فرهنگ در يک جامعه انساني ايجاد مي کند؛ و از آن جايي که هيچ کدام از جوامع بشري را نمي توان عاري از فرهنگ تصور کرد، بنابراين، مي توان گفت تمام اجتماعات انساني، از ابتداي تاريخ تا کنون داراي سبک زندگي خاص خود بوده و از الگوهاي رفتاري متناسب با شاخص هاي فرهنگي خود برخوردار بوده اند.
    سبک زندگي در مطالعات فرهنگي به مجموعه¬ ي رفتارها و الگوي کنش‌هاي هر فرد که معطوف به ابعاد هنجاري و معنايي زندگي اجتماعي است اطلاق مي‌شود. کشور ما ضمن برخورداري از جمعيتي جوان و جامعه‌اي در حال تغيير، نيازمند شناخت روزافزون مسائل در حال تغيير نسل جوان ايراني است. يکي از مهم¬ترين مسائل در اين زمينه، موضوع سبک زندگي و جوانان است. مصرف مواد مخدر، مصدوميت ناشي از حوادث مختلف به ويژه معلوليت و مرگ  ناشي از سوانح رانندگي، تغذيه نامناسب، فقدان فعاليت هاي فيزيکي، استعمال مواد دخاني و رفتارهاي جنسي پر خطر از جمله چالش هايي است که نوجوانان و جوانان ايراني با آن رو به رو هستند. از سويي ديگر فرهنگ مصرف به همراه تکنولوژي‌هاي جديد باعث شده جوانان بيشتر در معرض توليدات فرهنگي غرب مانند ماهواره، فيلم، بازي‌هاي رايانه‌اي و موبايل ... باشند. به موازات اين تغييرات، در بدنه جامعه نيز تحولاتي صورت گرفته است. نمي‌توان انکار کرد که جاذبه‌هاي فرهنگ مصرفي- رسانه‌اي، الگوهاي جمعي رفتاري را که ممکن بود جوان‌ها با حرکت‌هاي مدني خودشان به نتيجه برسانند در حاشيه قرار داده است. به‌طور حتم ما با تجربيات جديدي از جواني‌کردن روبه‌رو خواهيم شد که تنوع آن شايد برنامه‌ريزي و سياستگذاري را دشوار خواهد کرد.
    دين و سبک زندگي:
    آموزه هاي دين به عنوان ابزار جامع هدايت و راهبري بشر، در بسياري از موارد، حاکم بر باورها، ارزش ها و هنجارهاي لازم براي جهت دهي و الگوبخشي به رفتار و کنش انساني است. در واقع، محدود نکردن دين به فهم زماني خاص، اعتقاد به تکامل فرهنگي و سهيم بودن اراده انسان ها در آن و تبيين درست ارتباط ميان فرهنگِ متغير و دينِ ثابت، ما را به اين ديدگاه رهنمون مي شود که دين و آموزه هاي وحياني آن مي تواند بخش مهمي از خاستگاه فرهنگ بشري را تشکيل دهد. پس در يک رابطه طولي، دين، فرهنگ جامعه را شکل مي دهد؛ و فرهنگ نيز به نوبه خود، نظام و ساختار خاصي را براي زندگي فردي و اجتماعي تعريف مي کند؛ که خود به عنوان سرچشمه و خاستگاه مجموعه در هم تنيده اي از الگوهاي خاص براي زندگي، يک کل منسجم و متمايز را در قالب سبک زندگي پديد مي آورد؛ و البته سبک زندگي نيز به توسعه و نفوذ نظام معرفتي مبتني بر آموزه هاي ديني ياري رسانده و تمايلات و ترجيحات برآمده از فرهنگ ديني را بارور مي سازد.
     فرهنگ اسلامي و سبک زندگي:
    در فرهنگ اسلامي، تأکيد فراوان شده است که مؤمنان با بهترين صورت با هم رو به رو شوند و با بهترين القاب همديگر را صدا بزنند. بديهي است که اين مسئله، ميان زن و شوهر از تأکيد بيشتري برخوردار خواهد بود.
    1. مشورت کردن با يک ديگر
    هر يک از زن و شوهر، بايد در کانون خانواده، جايگاه شايسته ي ديگري را در نظر بگيرد و در تصميم گيري ها و اقدامات خانوادگي، نظر او را جويا شود و پس از مشورت با يک ديگر تصميم مشترک را اتخاذ کند. هر يک از زن و شوهر بايد به اين نکته توجه کند که طرف ديگر نيز عضو اصلي اين خانواده است و حقوق اساسي خاصي در اين باره دارد. به گفته ي پروين اعتصامي:
    وظيفه زن و مرد اي حکيم داني چيست؟
    يکي است کشتي و آن ديگري است کشتيبان
    يعني از آن جهت که در بيشتر زنان عاطفه قوي تر است و ممکن است در اتخاذ تصميم هاي مهم، مقهور بعضي عوامل شوند، اما اين بدان معنا نيست که نبايد با زنان مشورت کرد. بلکه بايستي در همه حال اهل خانه روحيه مشورت کردن را داشته باشند و به اين نکته ملتفت باشند که تصميم و نظر جمعي بر نظر فردي ارجحيت دارد.
    2.مدارا و همراهي با خانواده
    نبايد در خانه اي مرد سالاري يا زن سالاري وجود داشته باشد. البته حتي المقدور جانب همسر را داشتن و مدارا با اهل خانه مورد تأکيد اسلام است.
    هر مسلماني عقد ازدواجش مطابق مقررات اسلام است. مرد مسلماني که با زني مسلمان ازدواج مي کند، قبول مي کند که مطابق دستور اسلام، با زنش رفتار نمايد و زن را امانت خدا بداند. به علاوه چون زن ضعيف تر از مرد است، شوهر بايد همواره جانب او را رعايت کند. اسلام نيز چنين دستور داده است؛ بنابراين مردي که غذاي دل خواه خود را بر همسرش تحميل کند، در واقع نفاق ورزيده و عملش با زبان و نيتش مخالف است.
    3. کوتاهي در سپاس و تشکر:
    سپاسگزاري و تشکر نکردن زن از شوهر، يا شوهر از زن، يکي از عوامل تنش زاست در کانون گرم خانواده است. اساساً سپاسگزاري و تشکر کردن، زمينه ي تشويق و موجب ازدياد لطف و محبت طرفين است.
    پيامبر اکرم(ص) فرمود:
    »لاينظر الله الي امرئه لا تشکر لزوجها؛ خدا به زني که از زحمات شوهرش تشکر نکند، نظر نمي افکند.«
    با توجه به لزوم تشکر زن از زحمات شوهر، شوهر نيز بايد از تلاش و کوشش بي دريغ همسرش سپاس گزاري و تشکر نمايد.
    4. تکريم و احترام يکديگر:
    حفظ حريم و رعايت احترام يک ديگر، امري ضروري در زندگي خانوادگي است و رعايت نکردن و ناديده انگاشتن آن، موجب تنش زايي مي گردد.
    به اين نکته نيز بايد توجه داشت که هر کس ديگران را تکريم کند، در حقيقت به تکريم خود پرداخته است. زن امانت الهي است و بايد با خوش بيني با او برخورد کرد و حرمت وي را نگاه داشت.

نظر خود را بنویسید ...

نظر سنجی